Home » Uczniowie » Porady

Porady

Rodzicu dbaj o bezpieczeństwo swojego dziecka w Internecie

Drogi Rodzicu, mając na uwadze zdrowie i bezpieczeństwo Twojego Dziecka w Internecie:

  • Określ zasady dotyczące czasu, jaki twoje dziecko może przeznaczać na gry komputerowe.
  • Zadbaj o to, aby dziecko nie grało codziennie, ale też nie rób tradycji z tej formy spędzania czasu. Jeśli ustalisz, że w waszym domu gra się w określone dni, np. w piątki i niedziele, dziecko przez cały tydzień będzie żyło oczekiwaniem na włączenie komputera.
  • Zainteresuj się, w co gra twoje dziecko i czy gra jest dla niego odpowiednia. Porozmawiaj z dzieckiem o grach, z których korzysta, sprawdź, czego może się z nich nauczyć.
  • Zanim kupisz swojemu dziecku grę, upewnij się, że jest odpowiednia do jego wieku. Może ci w tym pomóc system oceny gier PEGI.

W naszym kraju wiele gier komputerowych oznaczonych jest wg systemu PEGI (Pan-European Game Information). Jest to ogólnoeuropejski system klasyfikacji gier stworzony przez producentów gier w celu udzielenia rodzicom w Europie pomocy w podejmowaniu świadomych decyzji o zakupie gier komputerowych. Symbole PEGI znajdują się na opakowaniu gry. Wskazują one następujące kategorie wiekowe: 3, 7, 12, 16 i 18 lat, nadane zgodnie z zawartością gry z poziomem rozwoju młodego użytkownika. Na stronie internetowej www.pegi.info można sprawdzić klasyfikację gry i jej kategorię wiekową.

W systemie PEGI poza klasyfikacją wiekową można znaleźć oznaczenia informujące o potencjalnie szkodliwych treściach występujących w grze, takich jak przemoc, wulgaryzmy czy hazard. Przed zakupem gry warto zapoznać się z jej klasyfikacją, aby podjąć przemyślaną decyzję.

Gry zawierające agresję i brutalną przemoc powodują wzrost poziomu agresji u dzieci, uczą wrogich zachowań wobec innych ludzi oraz tego, że jedynym sposobem na rozwiązywanie problemów jest używanie siły.

  • Zwróć uwagę, czy w zachowaniu twojego dziecka nie pojawiają się sygnały uzależnienia od komputera.
  • Upewnij się, że twoje dziecko z powodu grania nie zaniedbuje obowiązków domowych i szkolnych.
  • Sprawdź, czy gra jest pozbawiona mikropłatności.
  • Pamiętaj, że istnieją mini gry, które nie wymagają instalacji, a zawierają treści nieodpowiednie dla dzieci.
  • Zwróć uwagę na to, czy w grze można kontaktować się z innymi graczami.

Jeśli tak – sprawdź, czy znajomości, jakie zawiera twoje dziecko, są bezpieczne. Kontakt z innymi użytkownikami może być potencjalnym źródłem niebezpiecznych sytuacji i podejmowania ryzykownych zachowań.

Gdzie można uzyskać pomoc

W celu uzyskania porad i wskazówek rodzice mogą dzwonić pod nr telefonu 800 100 100, oferujący bezpłatną i anonimową pomoc dla dorosłych (rodziców, nauczycieli, pedagogów). Dzieci i młodzież, którzy potrzebują pomocy, chcą z kimś porozmawiać o swoich problemach mogą dzwonić pod numerem telefonu 800 121212 (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Rzecznika Praw Dziecka). ZAWSZE MOŻNA UZYSKAĆ WSPARCIE U PEDAGOGA, PSYCHOLOGA, DYREKTORA, NAUCZYCIELI, WYCHOWAWCY.

Więcej o bezpieczeństwie dzieci i młodzieży w internecie: www.dyżurnet.plwww.ore.edu.pl,www.akademia.nask.plwww.kursor.edukator.plwww.saferinternet.plwww.plikifolder.pl

Informacje na temat bezpieczeństwa i zagrożeń w sieci dostępne są również na stronie:http://bezpiecznyinternet.edu.pl/.

Opracowała na podst. inf. MEN –   E.Brelik- pedagog szkolny

 


Jak dbać o zdrowie psychiczne?

 Istnieje kilka prostych sposobów, by zadbać o swoją kondycję psychiczną  i poprawić samopoczucie.

 Bądź z innymi – szczere relacje z innymi pozwalają cieszyć się lepszym zdrowiem psychicznym. Tendencja do izolowania się pozbawia nas możliwości uzyskania wsparcia i odreagowania napięć poprzez rozmowę.

  • Troszcz się o relację ze sobą samym – bądź uważny na to jak o sobie myślisz. Kontaktowi ze sobą samym sprzyja relaksacja, modlitwa, medytacja. Bardzo pomocne może być pisanie pamiętnika.
  • Wysypiaj się. Regularny, odpowiednio długi i ciągły sen ( bez wybudzania się w nocy) umożliwia regenerację układu nerwowego.
  • Ruszaj się – ale tylko tak jak lubisz! Wyniki badań potwierdzają, że osoby regularnie uprawiające aktywność fizyczną cieszą się lepszym nastrojem i mniejszą skłonnością do depresyjności, a także mają lepszą samoocenę.
  • Korzystaj ze wsparcia w rozwiązywaniu problemów. Warto rozejrzeć się wokół siebie i skorzystać np. ze wskazówek zawartych w dobrej literaturze psychologicznej, czy wsparcia psychologa.
  • Sprawiaj sobie przyjemność.
  • Przynajmniej raz w tygodniu zrób dla sobie coś przyjemnego.
  • Odpuszczaj – czasem nie wszystko się uda. Nie na wszystko masz wpływ.
  • Żyj tu i teraz, nie rozpamiętuj przeszłości i nie wybiegaj zbytnio w przyszłość.
  • Jedz zdrowo.
  • Rozwijaj swoje zainteresowania – posiadanie własnego hobby, rozwijanie pasji pozwala oderwać się od rzeczywistości, poprawia nasze samopoczucie, a także rozwija nas samych i daje poczucie satysfakcji.
  • Wzmacniaj POZYTYWNE MYŚLENIE. Pozytywne nastawienie do rzeczywistości, do innych ludzi, dostrzeganie rzeczy dobrych powoduje, że mózg zaczyna radzić sobie lepiej nawet z trudnymi sytuacjami. Osoby myślące pozytywnie rzadziej chorują oraz szybciej pokonują chorobę. Warto zatem przyjrzeć się swoim myślom – czy są raczej pozytywne czy negatywne, na jakich emocjach się skupiamy, takich które są dla nas przyjemne, czy może na tych które są męczące i destrukcyjne dla naszego organizmu. Warto koncentrować się na pozytywnych stronach naszego życia, dostrzegać uśmiech innej osoby i go odwzajemniać. Przywoływanie pozytywnych emocji i wspomnień oraz uśmiech przed lustrem przyczyni się do naszego lepszego samopoczucia i pozytywnego myślenia.
  • Na bieżąco pozbywaj się gniewu (wybaczaj sobie i innym, rozwiązuj problemy, nie chowaj urazy, rozmawiaj, wyrażaj uczucia).
  • Zmień swój autodialog. Myślenie typu: „zawsze coś popsuję”, „życie nie ma sensu”, prowadzi do tego, że tak się dzieje.

Pamiętajmy, że człowiek optymistycznie nastawiony do życia jest bardziej szczęśliwy. Optymista cieszy się życiem, dostrzega zalety, a nie wady. Przez to, że nie narzeka, jest częściej uśmiechnięty, przyciąga do siebie innych ludzi, jest też bardziej lubiany.

„Teraz nie pora myśleć o tym, czego ci brak. Lepiej pomyśl, co możesz zrobić z tym, co masz.”

opracowała – mgr Agnieszka Spadło – psycholog


Depresja wieku młodzieńczego. Profilaktyka depresji.

Depresja to zwykle długie miesiące samotnej męczarni dziecka, czy dorastającego młodego człowieka i ciągłe rodzinne nieporozumienia. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że paraliż woli, który dotyka ich dzieci, nie musi być objawem lenistwa, ale znakiem depresji. Brak nadmiernej aktywności, nawet pewnego rodzaju apatia są niejednokrotnie przez rodziców postrzegane jako stan pożądany. Cieszą się, że dziecko im nie przeszkadza, „jest grzeczne”. Dlatego dziwne objawy u dziecka często dostrzega dopiero ktoś z otoczenia, np. nauczyciel. Wielu adolescentów między 13 a 16 rokiem życia przechodzi przez depresję młodzieńczą. Jeżeli najważniejsze środowisko, jakim jest rodzina jest zdezorganizowane, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że u dzieci wystąpią zaburzenia emocjonalne. Depresji okresu dojrzewania nie można lekceważyć, ponieważ objawia się często działaniami autodestruktywnymi (ryzyko samobójstwa 11 razy większe niż przy innych zaburzeniach psychicznych) .

W Polsce szacuje się, że co 10 osoba cierpi na chorobę jaką jest depresja lub zaburzenia nastroju z tego kręgu chorób.

Na co uważać u młodzieży:

 maski somatyczne – „hipochondryk” – liczne skargi somatyczne (bóle głowy, brak łaknienia)

  • inne „maski” – alkohol/narkotyki
  • złe wyniki w szkole, częste nieobecności (2/3 adolescentów z problemami szkolnymi ma depresję)
  • trudności w realizacji zadań rozwojowych utrata zainteresowania przyjaciółmi, izolacja
  • autoagresja
  • ucieczka przed wysiłkiem, znudzenie
  • wahania nastroju, płacz
  • dysforia- rozdrażnienie, zniecierpliwienie, nastrój gniewliwy
  • wyraźny spadek łaknienia i masy ciała
  • dominuje nastrój drażliwy a nie depresyjny
  • poczucie odrzucenia („nikt mnie nie kocha”, „nikomu na mnie nie zależy”) lub ujemny obraz własnej osoby („nie dam rady, jestem do niczego”), a nie smutek.
  • wysoki poziom lęku
  • wysoki poziom agresji /autoagresji
  • znudzenie, brak dbałości o wygląd, higienę
  • myśli i tendencje samobójcze
  • spowolnienie tempa myślenia (nie nadąża za tokiem wypowiedzi rozmówcy, trudności ze zbudowaniem dłuższego zdania, zaburzenia koncentracji uniemożliwiające niekiedy czytanie, słuchanie..)
  • zaburzenia rytmu snu i czuwania
  • zaburzenia dziennego rytmu aktywności (objawy najsilniej odczuwane rano i w południe, wieczorem może nastąpić ich zmniejszenie).

 

Od nastolatka w depresji można usłyszeć :

„(..) Jestem bezsilny, brak mi zupełnie energii i nawet już chęci do życia, jest mi tak smuto. Boję się jutra, chciałbym nie wstawać z łóżka albo gdzieś się ukryć i nie wychodzić nawet z domu. Nic mnie nie cieszy. Nic mnie nie interesuje. Czuję się tak wyczerpany, że chciałbym tylko spać. Każdy czegoś ode mnie chce, ale nie mam siły, czuję się beznadziejnie (…).”.

Wiele zależy od kontekstu, czyli od tego, czy dziecko, zwłaszcza dorastające, nie znajduje się w sytuacji trudnej. Trudną sytuacją dla dziecka może być konflikt rodziców, urodzenie się młodszego rodzeństwa, śmierć w rodzinie, rozpad małżeństwa, szkoła, zły nauczyciel, nieszczęśliwa miłość – setka powodów, które są wydarzeniami stresującymi. Wiadomo, że u dzieci i młodzieży ogromne znaczenie dla możliwości poradzenia sobie z takim stresem ma to, czy mają one oparcie w rodzinie, przyjaciołach.

OBJAWY DEPRESJI :

Nastrój

– poczucie bycia nieszczęśliwym, chwiejność nastroju, obojętność, skłonność do irytacji, częsty płacz, przygnębienie, drażliwość, negatywizm i anhedonia (czyli niemożność odczuwania przyjemności, radości).

Myślenie i samoocena:

– deprecjacja własnej osoby manifestująca się jako przekonanie o własnej bezwartościowości, bezużyteczności, częste poczucie winy, pesymistyczne nastawienie do samego siebie, przeszłości (Moje życie to pasmo porażek), teraźniejszości, a zwłaszcza przyszłości (Nic dobrego mnie nie czeka).

Motywacja i zachowanie:

– zmiana zachowania w szkole – można zauważyć niższą frekwencję, obniżoną koncentrację i pamięć, spadek ocen związany z mniejszym wysiłkiem wkładany w naukę lub związany z trudnością w przyswajaniu wiedzy, niepodejmowanie zadań; brak zainteresowania zabawą, zajęciami pozalekcyjnymi. Często towarzyszy utrata zwykłego poziomu energii, zmiany w wadze, apetycie, nieobserwowane wcześniej, obniżony poziom socjalizacji, wycofanie, uskarżanie się na dolegliwości somatyczne.

Objawy fizyczne:
– zaburzenia snu (sen za długi, „urywany” lub bezsenność; sen nie regenerujący),
zmęczenie, niski poziom energii, zbyt duży lub zbyt mały napęd motoryczny, utrata wagi ciała lub znaczne przybieranie na wadze, różne dolegliwości somatyczne (np. nerwobóle, bóle głowy, kręgosłupa).

 

Jak rodzice mogą pomóc dziecku?

  1. Trzeba uważnie słuchać dziecka. Nie oceniać i nie negować jego myśli lub uczuć, nie rozkazywać: ‚Weź się wreszcie do roboty’. Nie zadawać pytań, gdy nie interesuje nas odpowiedź. Nie obrażać go, nie ośmieszać i nie podważać wiarygodności jego słów.

2.Bądź dostępny.

3.Nie ukrywaj problemów, także swoich. Pokaż dziecku, że ty też nie jesteś chodzącym ideałem.

4.Nie dawaj gotowych recept, ale pomóż dziecku szukać własnych rozwiązań.

5.Stwórz z domu azyl. Dom to miejsce, gdzie można się wypłakać, gdzie zawsze ktoś przytuli i pocieszy.

6.Jeśli dziecko ma problemy w szkole zacznijcie je rozwiązywać, gdy dojdzie już do siebie, ale pozostawaj w stałym kontakcie z wychowawcą.

7.Stawiaj granice – one dają punkt odniesienia Tobie i dziecku.

8.Nie nasilaj napięcia – wycofaj się, jeśli czujesz, że za chwilę emocje wezmą górę i możesz powiedzieć lub zrobić coś, czego potem, będziesz żałować.

9.Nie wstydź się bezradności, pozwól specjalistom pomóc sobie i dziecku.

Profilaktyka depresji.
Jak nastolatek może pomóc samemu sobie?

O ile nie dotknęła nas kliniczna depresja, która bezwzględnie wymaga specjalistycznego leczenia, możemy wiele zrobić w trosce o swój nastrój.

  • Bądź z innymi – pamiętaj o swoich bliskich, opowiedz im o sobie, posłuchaj. Szczere relacje z innymi pozwalają cieszyć się lepszym zdrowiem psychicznym. Tendencja do izolowania się w sytuacji obniżonego nastroju, pozbawia nas możliwości uzyskania wsparcia i odreagowania napięć poprzez rozmowę. Pamiętajmy, nie jesteśmy samowystarczalni, potrzebujemy wymiany z otoczeniem, by czuć się spełnioną i wartościową osobą.
  • Troszcz się o relację ze sobą samym – bądź uważny, na to jak o sobie myślisz. Kontaktowi ze sobą samym sprzyja relaksacja, modlitwa, medytacja. Bardzo pomocne może być pisanie pamiętnika. Jeśli jesteś w nienajlepszej relacji ze sobą, nie lubisz siebie, nie akceptujesz, warto w takiej sytuacji skorzystać z psychoterapii.
  • Wysypiaj się. W profilaktyce depresji duże znaczenie ma ilość godzin snu. Regularny, odpowiednio długi i ciągły sen ( bez wybudzania się w nocy) umożliwia regenerację układu nerwowego.
  • Ruszaj się – ale tylko tak jak lubisz! . Wyniki wielu badań potwierdzają, że osoby regularnie uprawiające aktywność fizyczną cieszą się lepszym nastrojem i mniejszą skłonnością do depresyjności, a także mają lepszą samoocenę. Naukowcy ją uwagę na endorfiny – substancje wytwarzane przez organizm podczas wysiłku fizycznego, które działają m. in. przeciwbólowo, uspokajająco i poprawiają nastrój. Korzyści z regularnych ćwiczeń to także redukcja poziomu hormonów stresu. W ciągu dnia spotyka nas wiele różnego rodzaju stresujących sytuacji. Bez możliwości fizycznego odreagowania napięć, niemożliwy jest głęboki odpoczynek i relaks.
  • Korzystaj ze wsparcia w rozwiązywaniu problemów. Warto rozejrzeć się wokół siebie i skorzystać np. ze wskazówek zawartych w dobrej literaturze psychologicznej, zaleceń trenera rozwoju osobistego czy wsparcia psychologa.
  • Sprawiaj sobie przyjemność – to jest bardzo ważne! Przynajmniej raz w tygodniu zrób dla sobie cos przyjemnego.
  • Stosuj metodę małych kroków.
  • Odpuszczaj – czasem nie wszystko się uda, Nie na wszystko masz wpływ.
  • Krzycz, płacz i tup. To są czynności fizjologiczne i pomagają usuwać napięcie.
  • Żyj tu i teraz, nie rozpamiętuj przeszłości i nie wybiegaj zbytnio w przyszłość.
  • Jedz zdrowo. Staraj się nie używać środków zmieniających nastrój (alkohol, środki uspokajające, pobudzające, narkotyki).
  • Wzmacniaj pozytywne myślenie.
  • Na bieżąco pozbywaj się gniewu (wybaczaj sobie i innym, rozwiązuj problemy, nie chowaj urazy, rozmawiaj, wyrażaj uczucia).
  • Unikaj przesadnego, wyłącznego zajmowania się sobą.
  • Zmień swój autodialog. Myślenie typu: „zawsze coś popsuję”, „życie nie ma sensu”, prowadzi do tego, że tak się dzieje.
  • Bądź asertywny.
  • Zorganizuj sobie życie tak by dawało ci satysfakcję, znajdź czas na pracę, odpoczynek, kontakt z ludźmi.

Pokolenie dzisiejszych nastolatków częściej niż wcześniejsze płaci depresją za dojrzewanie. Prof. Jacek Bomba w latach 1981-1985 przeprowadził badania, z których wynika, że na depresję cierpiało prawie 20% siedemnastolatków. Bez poczucia bezpieczeństwa, jakie rodzi się we wczesnym dzieciństwie, potem trudno sobie radzić z tempem współczesnego świata. Zwłaszcza, że jego reguły są bezwzględne: bądź najlepszy, szybszy, zarabiaj pieniądze, rób karierę. I wyglądaj jak Johnny Depp albo Nicole Kidman.

Najważniejsze dla budowania stabilnej, zdrowej psychiki są związki z najbliższymi budowane od niemowlęctwa. Poczucie bliskości i wsparcie, jakie daje człowiekowi ‚zdrowa’ rodzina, powoduje, że ma szansę wyjść obronną ręką z późniejszych meandrów życia.

Artykuł opracowała: mgr Agnieszka Spadło- psycholog


 

JAK POMÓC DZIECIOM POKONAĆ TRUDNOŚCI W NAUCE?

  1. Dbać o pozytywną atmosferę w rodzinie – to jeden z podstawowych czynników warunkujących powodzenie w nauce dziecka. Dziecko, w którego domu panuje konfliktowa, pełna napięcia atmosfera, a dziecko jest zbytnio absorbowane sprawami rodziny, ma duże trudności w osiąganiu pozytywnych wyników w nauce. Nie jest ono w stanie skupić uwagi na lekcjach, a jego energia jest skierowana na przeżycia związane z sytuacją w domu.
  2. Interesować się sprawami szkolnymi przez cały czas nauki; na bieżąco orientować się w osiągnięciach, kłopotach i porażkach dziecka. Dziecko musi być przekonane, że rodzice interesują się nim, jego nauką, cieszą się z sukcesów, ale i nie bagatelizują zaniedbań. Takie zainteresowanie podtrzymuje zapał do nauki, wzmacnia obowiązkowość, utrwala więź emocjonalną z rodzicami.
  3. Jak najczęściej rozmawiać z dzieckiem, zachęcać je do zwierzeń, ale nie zmuszać do nich. Dziecko powinno chcieć opowiadać i dzielić się swoimi zmartwieniami.
  4. Szukać pomocy u psychologa, pedagoga, wychowawcy gdy dziecko jest zahamowane emocjonalnie, nadpobudliwe, etc..
  1. Pamiętać należy, że dziecko przejmuje wzorce osobowe dorosłych. Pokażmy mu więc na własnym przykładzie, czym może być radość uczenia się: czytając książki, czasopisma, zdobywając nowe informacje wszelkimi dostępnymi drogami (telewizja, filmy, Internet).
  2. Stawiać dziecku wymagania adekwatnie do jego możliwości pamiętając, że zbyt wysokie nie pozwalają osiągnąć sukcesu, osłabiają wiarę we własne możliwości i obniżają poczucie własnej wartości, a zbyt małe nie mobilizują do pracy.
  3. Utrzymywać systematyczny kontakt ze szkołą, współpracować z nauczycielami i wychowawcą dziecka. Kontrolować e-dziennik, aby na bieżąco monitorować frekwencję, zachowanie i oceny, by móc odpowiednio wcześnie zareagować, zmobilizować i przypilnować, żeby dziecko poprawiało sprawdziany w umówionym terminie.
  4. Zachęcać i dopilnować, by dziecko korzystało z zajęć dydaktyczno – wyrównawczych oraz konsultacji indywidualnych w szkole.
  5. Przygotować przejrzysty plan dnia, w którym zostanie uwzględniony czas na naukę oraz czas wolny od zajęć. Na koniec należy je pochwalić za włożony w pracę wysiłek lub dać jakąś małą nagrodę.
  1. Nie okazywać dezaprobaty, gdy dziecko ma kłopoty z nauczeniem się ( co tak słabo? ). Wydaje mu się wtedy, że do niczego się nie nadaje. Dziecko potrzebuje dowartościowania.
  2. Podkreślać jego mocne strony. Wiara w siebie sprzyja większej aktywności.
  1. Uczyć dziecko odpowiedzialności. Nie tylko tej szkolnej, ale i tej niezwiązanej ze szkołą. Jeśli uczeń zdaje sobie sprawę, że jego los leży w jego rękach, staje się bardziej aktywny.
  1. Stworzyć dziecku przyjazne warunki do nauki – spokój i uporządkowane miejsce do pracy.

Zorganizować miejsce na przybory szkolne, podręczniki, zeszyty. Zadbać, by w czasie odrabiania lekcji miało ciszę i nikt mu nie przeszkadzał.

  1. Pokaż dziecku podstawowe zasady uczenia się.
  2. Organizowanie materiału, którego trzeba się nauczyć będzie ważnym elementem uczenia się. Uczymy się „od ogółu do szczegółu”. Na początku zapoznajemy się z treścią całości, a dopiero potem skupiamy się na szczegółach. Najlepiej pamiętamy początek i koniec z tego, czego się uczymy. Większego skupienia i więcej powtórzeń będzie więc wymagało uczenie się tego, co zawarte jest w środkowej części materiału.
  3. Zaczynając czytanie rozdziału z podręcznika, uczeń powinien najpierw go przejrzeć – zapoznać się z podpisami tabel, ilustracji. To rozbudza ciekawość i pozwala lepiej zrozumieć treść.
  4. Zapamiętywanie ułatwia tworzenie „map myśli” oraz podkreślanie ważnych informacji czy czynienie indywidualnych zapisków na marginesie.
  5. Ogranicz dostęp do komputera, telewizji, ponieważ odciąga to dziecko od samodzielnego myślenia, czytania książek i obowiązków szkolnych.
  6. Efekty uczenia się będą lepsze, gdy uczeń będzie się uczył bezpośrednio po sobie różnych przedmiotów, np. polskiego i przyrody (udowodniono, że podobne treści działają na siebie hamująco).
  7. Pomagać dziecku w rozwiązywaniu zadań domowych (dziecko często nie wie od czego zacząć) oraz wdrażać go do samodzielnej pracy, zachęcać do podejmowania wysiłku. Pracę domową najlepiej odrabiać w dniu, w którym była zadana. W ten sposób dziecko szybciej utrwali materiał. Badania pokazują, że już po upływie doby dziecko pamięta tylko 80 % materiału przerabianego na lekcji, a więc utrwalać najlepiej świeże informacje.

Od jakich zadań należy zaczynać odrabianie pracy domowej? Wybór zależy od uzdolnień         i zainteresowań dziecka oraz od jego właściwości psychicznych.

  • Dzieci pracujące szybko i energicznie, ale łatwo męczące się – od zadań najtrudniejszych dla nich, na koniec powinny pozostawić łatwe.
  • Dziecko, które ma trudności z zabraniem się do pracy powinno rozpoczynać od zadań łatwych, aby się nie zniechęcało.
  • Dziecko mające lepszą pamięć wzrokową powinno uczyć się z podręcznika lub notatek, pomocne dla niego będą podkreślenia, linie faliste, kolorowe itp.
  • Dziecko o przewadze pamięci słuchowej zapamiętuje przede wszystkim elementy słuchowe, dużo więc korzysta z informacji i objaśnień nauczyciela. W domu powinno uczyć się głośno albo słuchać tekstu czytanego przez inną osobę. Dobrze jak mówi do innej osoby, uczy kolegę itp.
  • Kinestetykom najłatwiej uczyć się, gdy same ilustrują materiał, wypisują rzeczy ważne, wycinają, rysują. Kinestetyk nie skupi się, gdy nie będzie ‚w ruchu. Wtedy jego mózg skupiony jest tylko na powstrzymywaniu gromadzącej się energii. Ruszanie ołówkiem, nogą pozwoli mu wyładować energię.

Co najbardziej przeszkadza w nauce:

  • hałas, zamieszanie (włączony telewizor i magnetofon, telefon, hałas uliczny, rozmowy);
  • nagłe wydarzenia o burzliwym przebiegu: awantury, kłótnie, wielka radość, strach;
  • zmęczenie, oczekiwanie na coś;
  • podobieństwo treści, które mają być przyswojone (warto unikać uczenia się kolejno podobnych rzeczy);
  • zakłócenia w zapamiętywaniu: jeśli tuż przed klasówką dziecko uczy się rzeczy nowych, może zapomnieć te, które dobrze umiało; najlepiej więc uczyć się nowych rzeczy z pewnym wyprzedzeniem przed spodziewaną klasówką czy egzaminem.

Przygotowała – Agnieszka Spadło- psycholog


 

JAK POMÓC DZIECIOM POKONAĆ TRUDNOŚCI W NAUCE?

  1. Dbać o pozytywną atmosferę w rodzinie – to jeden z podstawowych czynników warunkujących powodzenie w nauce dziecka. Dziecko, w którego domu panuje konfliktowa, pełna napięcia atmosfera, a dziecko jest zbytnio absorbowane sprawami rodziny, ma duże trudności w osiąganiu pozytywnych wyników w nauce. Nie jest ono w stanie skupić uwagi na lekcjach, a jego energia jest skierowana na przeżycia związane z sytuacją w domu.
  2. Interesować się sprawami szkolnymi przez cały czas nauki; na bieżąco orientować się w osiągnięciach, kłopotach i porażkach dziecka. Dziecko musi być przekonane, że rodzice interesują się nim, jego nauką, cieszą się z sukcesów, ale i nie bagatelizują zaniedbań. Takie zainteresowanie podtrzymuje zapał do nauki, wzmacnia obowiązkowość, utrwala więź emocjonalną z rodzicami.
  3. Jak najczęściej rozmawiać z dzieckiem, zachęcać je do zwierzeń, ale nie zmuszać do nich. Dziecko powinno chcieć opowiadać i dzielić się swoimi zmartwieniami.
  4. Szukać pomocy u psychologa, pedagoga, wychowawcy gdy dziecko jest zahamowane emocjonalnie, nadpobudliwe, etc..
  1. Pamiętać należy, że dziecko przejmuje wzorce osobowe dorosłych. Pokażmy mu więc na własnym przykładzie, czym może być radość uczenia się: czytając książki, czasopisma, zdobywając nowe informacje wszelkimi dostępnymi drogami (telewizja, filmy, Internet).
  2. Stawiać dziecku wymagania adekwatnie do jego możliwości pamiętając, że zbyt wysokie nie pozwalają osiągnąć sukcesu, osłabiają wiarę we własne możliwości i obniżają poczucie własnej wartości, a zbyt małe nie mobilizują do pracy.
  3. Utrzymywać systematyczny kontakt ze szkołą, współpracować z nauczycielami i wychowawcą dziecka. Kontrolować e-dziennik, aby na bieżąco monitorować frekwencję, zachowanie i oceny, by móc odpowiednio wcześnie zareagować, zmobilizować i przypilnować, żeby dziecko poprawiało sprawdziany w umówionym terminie.
  4. Zachęcać i dopilnować, by dziecko korzystało z zajęć dydaktyczno – wyrównawczych oraz konsultacji indywidualnych w szkole.
  5. Przygotować przejrzysty plan dnia, w którym zostanie uwzględniony czas na naukę oraz czas wolny od zajęć. Na koniec należy je pochwalić za włożony w pracę wysiłek lub dać jakąś małą nagrodę.
  1. Nie okazywać dezaprobaty, gdy dziecko ma kłopoty z nauczeniem się ( co tak słabo? ). Wydaje mu się wtedy, że do niczego się nie nadaje. Dziecko potrzebuje dowartościowania.
  2. Podkreślać jego mocne strony. Wiara w siebie sprzyja większej aktywności.
  1. Uczyć dziecko odpowiedzialności. Nie tylko tej szkolnej, ale i tej niezwiązanej ze szkołą. Jeśli uczeń zdaje sobie sprawę, że jego los leży w jego rękach, staje się bardziej aktywny.
  1. Stworzyć dziecku przyjazne warunki do nauki – spokój i uporządkowane miejsce do pracy.

Zorganizować miejsce na przybory szkolne, podręczniki, zeszyty. Zadbać, by w czasie odrabiania lekcji miało ciszę i nikt mu nie przeszkadzał.

  1. Pokaż dziecku podstawowe zasady uczenia się.
  2. Organizowanie materiału, którego trzeba się nauczyć będzie ważnym elementem uczenia się. Uczymy się „od ogółu do szczegółu”. Na początku zapoznajemy się z treścią całości, a dopiero potem skupiamy się na szczegółach. Najlepiej pamiętamy początek i koniec z tego, czego się uczymy. Większego skupienia i więcej powtórzeń będzie więc wymagało uczenie się tego, co zawarte jest w środkowej części materiału.
  3. Zaczynając czytanie rozdziału z podręcznika, uczeń powinien najpierw go przejrzeć – zapoznać się z podpisami tabel, ilustracji. To rozbudza ciekawość i pozwala lepiej zrozumieć treść.
  4. Zapamiętywanie ułatwia tworzenie „map myśli” oraz podkreślanie ważnych informacji czy czynienie indywidualnych zapisków na marginesie.
  5. Ogranicz dostęp do komputera, telewizji, ponieważ odciąga to dziecko od samodzielnego myślenia, czytania książek i obowiązków szkolnych.
  6. Efekty uczenia się będą lepsze, gdy uczeń będzie się uczył bezpośrednio po sobie różnych przedmiotów, np. polskiego i przyrody (udowodniono, że podobne treści działają na siebie hamująco).
  7. Pomagać dziecku w rozwiązywaniu zadań domowych (dziecko często nie wie od czego zacząć) oraz wdrażać go do samodzielnej pracy, zachęcać do podejmowania wysiłku. Pracę domową najlepiej odrabiać w dniu, w którym była zadana. W ten sposób dziecko szybciej utrwali materiał. Badania pokazują, że już po upływie doby dziecko pamięta tylko 80 % materiału przerabianego na lekcji, a więc utrwalać najlepiej świeże informacje.

Od jakich zadań należy zaczynać odrabianie pracy domowej? Wybór zależy od uzdolnień        i zainteresowań dziecka oraz od jego właściwości psychicznych.

  • Dzieci pracujące szybko i energicznie, ale łatwo męczące się – od zadań najtrudniejszych dla nich, na koniec powinny pozostawić łatwe.
  • Dziecko, które ma trudności z zabraniem się do pracy powinno rozpoczynać od zadań łatwych, aby się nie zniechęcało.
  • Dziecko mające lepszą pamięć wzrokową powinno uczyć się z podręcznika lub notatek, pomocne dla niego będą podkreślenia, linie faliste, kolorowe itp.
  • Dziecko o przewadze pamięci słuchowej zapamiętuje przede wszystkim elementy słuchowe, dużo więc korzysta z informacji i objaśnień nauczyciela. W domu powinno uczyć się głośno albo słuchać tekstu czytanego przez inną osobę. Dobrze jak mówi do innej osoby, uczy kolegę itp.
  • Kinestetykom najłatwiej uczyć się, gdy same ilustrują materiał, wypisują rzeczy ważne, wycinają, rysują. Kinestetyk nie skupi się, gdy nie będzie ‚w ruchu. Wtedy jego mózg skupiony jest tylko na powstrzymywaniu gromadzącej się energii. Ruszanie ołówkiem, nogą pozwoli mu wyładować energię.

Co najbardziej przeszkadza w nauce:

  • hałas, zamieszanie (włączony telewizor i magnetofon, telefon, hałas uliczny, rozmowy);
  • nagłe wydarzenia o burzliwym przebiegu: awantury, kłótnie, wielka radość, strach;
  • zmęczenie, oczekiwanie na coś;
  • podobieństwo treści, które mają być przyswojone (warto unikać uczenia się kolejno podobnych rzeczy);
  • zakłócenia w zapamiętywaniu: jeśli tuż przed klasówką dziecko uczy się rzeczy nowych, może zapomnieć te, które dobrze umiało; najlepiej więc uczyć się nowych rzeczy z pewnym wyprzedzeniem przed spodziewaną klasówką czy egzaminem.

Przygotowała – Agnieszka Spadło- psycholog


§

Znieważenie nauczyciela jest przestępstwem

Dyrektor, który dowie się o tym, że w czasie trwania zajęć doszło do znieważenia nauczyciela przez ucznia, ma obowiązek powiadomić o tym organ prowadzący. Zarówno dyrektor szkoły jak i organ prowadzący mają obowiązek wystąpić z urzędu, w obronie nauczyciela.

Znieważenie nauczyciela jest przestępstwem i powinno zostać zgłoszone policji. Za znieważanie, nauczycielowi przysługuje prawo do ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Uczeń, który znieważy nauczyciela, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Wobec nieletnich stosuje się środki wychowawcze i środek poprawczy. Katalog środków (11 rodzajów) określa art. 6 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.

 




 


 






 

Wrzesień 2017
P W Ś C P S N
« Lip    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930