Porady

 


Jak dbać o zdrowie psychiczne?

 Istnieje kilka prostych sposobów, by zadbać o swoją kondycję psychiczną  i poprawić samopoczucie.

 Bądź z innymi – szczere relacje z innymi pozwalają cieszyć się lepszym zdrowiem psychicznym. Tendencja do izolowania się pozbawia nas możliwości uzyskania wsparcia i odreagowania napięć poprzez rozmowę.

  • Troszcz się o relację ze sobą samym – bądź uważny na to jak o sobie myślisz. Kontaktowi ze sobą samym sprzyja relaksacja, modlitwa, medytacja. Bardzo pomocne może być pisanie pamiętnika.
  • Wysypiaj się. Regularny, odpowiednio długi i ciągły sen ( bez wybudzania się w nocy) umożliwia regenerację układu nerwowego.
  • Ruszaj się – ale tylko tak jak lubisz! Wyniki badań potwierdzają, że osoby regularnie uprawiające aktywność fizyczną cieszą się lepszym nastrojem i mniejszą skłonnością do depresyjności, a także mają lepszą samoocenę.
  • Korzystaj ze wsparcia w rozwiązywaniu problemów. Warto rozejrzeć się wokół siebie i skorzystać np. ze wskazówek zawartych w dobrej literaturze psychologicznej, czy wsparcia psychologa.
  • Sprawiaj sobie przyjemność.
  • Przynajmniej raz w tygodniu zrób dla sobie coś przyjemnego.
  • Odpuszczaj – czasem nie wszystko się uda. Nie na wszystko masz wpływ.
  • Żyj tu i teraz, nie rozpamiętuj przeszłości i nie wybiegaj zbytnio w przyszłość.
  • Jedz zdrowo.
  • Rozwijaj swoje zainteresowania – posiadanie własnego hobby, rozwijanie pasji pozwala oderwać się od rzeczywistości, poprawia nasze samopoczucie, a także rozwija nas samych i daje poczucie satysfakcji.
  • Wzmacniaj POZYTYWNE MYŚLENIE. Pozytywne nastawienie do rzeczywistości, do innych ludzi, dostrzeganie rzeczy dobrych powoduje, że mózg zaczyna radzić sobie lepiej nawet z trudnymi sytuacjami. Osoby myślące pozytywnie rzadziej chorują oraz szybciej pokonują chorobę. Warto zatem przyjrzeć się swoim myślom – czy są raczej pozytywne czy negatywne, na jakich emocjach się skupiamy, takich które są dla nas przyjemne, czy może na tych które są męczące i destrukcyjne dla naszego organizmu. Warto koncentrować się na pozytywnych stronach naszego życia, dostrzegać uśmiech innej osoby i go odwzajemniać. Przywoływanie pozytywnych emocji i wspomnień oraz uśmiech przed lustrem przyczyni się do naszego lepszego samopoczucia i pozytywnego myślenia.
  • Na bieżąco pozbywaj się gniewu (wybaczaj sobie i innym, rozwiązuj problemy, nie chowaj urazy, rozmawiaj, wyrażaj uczucia).
  • Zmień swój autodialog. Myślenie typu: „zawsze coś popsuję”, „życie nie ma sensu”, prowadzi do tego, że tak się dzieje.

Pamiętajmy, że człowiek optymistycznie nastawiony do życia jest bardziej szczęśliwy. Optymista cieszy się życiem, dostrzega zalety, a nie wady. Przez to, że nie narzeka, jest częściej uśmiechnięty, przyciąga do siebie innych ludzi, jest też bardziej lubiany.

„Teraz nie pora myśleć o tym, czego ci brak. Lepiej pomyśl, co możesz zrobić z tym, co masz.”

opracowała – mgr Agnieszka Spadło – psycholog


Depresja wieku młodzieńczego. Profilaktyka depresji.

Depresja to zwykle długie miesiące samotnej męczarni dziecka, czy dorastającego młodego człowieka i ciągłe rodzinne nieporozumienia. Wielu rodziców nie zdaje sobie sprawy, że paraliż woli, który dotyka ich dzieci, nie musi być objawem lenistwa, ale znakiem depresji. Brak nadmiernej aktywności, nawet pewnego rodzaju apatia są niejednokrotnie przez rodziców postrzegane jako stan pożądany. Cieszą się, że dziecko im nie przeszkadza, „jest grzeczne”. Dlatego dziwne objawy u dziecka często dostrzega dopiero ktoś z otoczenia, np. nauczyciel. Wielu adolescentów między 13 a 16 rokiem życia przechodzi przez depresję młodzieńczą. Jeżeli najważniejsze środowisko, jakim jest rodzina jest zdezorganizowane, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że u dzieci wystąpią zaburzenia emocjonalne. Depresji okresu dojrzewania nie można lekceważyć, ponieważ objawia się często działaniami autodestruktywnymi (ryzyko samobójstwa 11 razy większe niż przy innych zaburzeniach psychicznych) .

W Polsce szacuje się, że co 10 osoba cierpi na chorobę jaką jest depresja lub zaburzenia nastroju z tego kręgu chorób.

 

OBJAWY DEPRESJI :

Nastrój

– poczucie bycia nieszczęśliwym, chwiejność nastroju, obojętność, skłonność do irytacji, częsty płacz, przygnębienie, drażliwość, negatywizm i anhedonia (czyli niemożność odczuwania przyjemności, radości).

Myślenie i samoocena:

– deprecjacja własnej osoby manifestująca się jako przekonanie o własnej bezwartościowości, bezużyteczności, częste poczucie winy, pesymistyczne nastawienie do samego siebie, przeszłości (Moje życie to pasmo porażek), teraźniejszości, a zwłaszcza przyszłości (Nic dobrego mnie nie czeka).

Motywacja i zachowanie:

– zmiana zachowania w szkole – można zauważyć niższą frekwencję, obniżoną koncentrację i pamięć, spadek ocen związany z mniejszym wysiłkiem wkładany w naukę lub związany z trudnością w przyswajaniu wiedzy, niepodejmowanie zadań; brak zainteresowania zabawą, zajęciami pozalekcyjnymi. Często towarzyszy utrata zwykłego poziomu energii, zmiany w wadze, apetycie, nieobserwowane wcześniej, obniżony poziom socjalizacji, wycofanie, uskarżanie się na dolegliwości somatyczne.

Objawy fizyczne:
– zaburzenia snu (sen za długi, „urywany” lub bezsenność; sen nie regenerujący),
zmęczenie, niski poziom energii, zbyt duży lub zbyt mały napęd motoryczny, utrata wagi ciała lub znaczne przybieranie na wadze, różne dolegliwości somatyczne (np. nerwobóle, bóle głowy, kręgosłupa).

 

Profilaktyka depresji.
Jak nastolatek może pomóc samemu sobie?

O ile nie dotknęła nas kliniczna depresja, która bezwzględnie wymaga specjalistycznego leczenia, możemy wiele zrobić w trosce o swój nastrój.

  • Bądź z innymi – pamiętaj o swoich bliskich, opowiedz im o sobie, posłuchaj. Szczere relacje z innymi pozwalają cieszyć się lepszym zdrowiem psychicznym. Tendencja do izolowania się w sytuacji obniżonego nastroju, pozbawia nas możliwości uzyskania wsparcia i odreagowania napięć poprzez rozmowę. Pamiętajmy, nie jesteśmy samowystarczalni, potrzebujemy wymiany z otoczeniem, by czuć się spełnioną i wartościową osobą.
  • Troszcz się o relację ze sobą samym – bądź uważny, na to jak o sobie myślisz. Kontaktowi ze sobą samym sprzyja relaksacja, modlitwa, medytacja. Bardzo pomocne może być pisanie pamiętnika. Jeśli jesteś w nienajlepszej relacji ze sobą, nie lubisz siebie, nie akceptujesz, warto w takiej sytuacji skorzystać z psychoterapii.
  • Wysypiaj się. W profilaktyce depresji duże znaczenie ma ilość godzin snu. Regularny, odpowiednio długi i ciągły sen ( bez wybudzania się w nocy) umożliwia regenerację układu nerwowego.
  • Ruszaj się – ale tylko tak jak lubisz! . Wyniki wielu badań potwierdzają, że osoby regularnie uprawiające aktywność fizyczną cieszą się lepszym nastrojem i mniejszą skłonnością do depresyjności, a także mają lepszą samoocenę. Naukowcy ją uwagę na endorfiny – substancje wytwarzane przez organizm podczas wysiłku fizycznego, które działają m. in. przeciwbólowo, uspokajająco i poprawiają nastrój. Korzyści z regularnych ćwiczeń to także redukcja poziomu hormonów stresu. W ciągu dnia spotyka nas wiele różnego rodzaju stresujących sytuacji. Bez możliwości fizycznego odreagowania napięć, niemożliwy jest głęboki odpoczynek i relaks.
  • Korzystaj ze wsparcia w rozwiązywaniu problemów. Warto rozejrzeć się wokół siebie i skorzystać np. ze wskazówek zawartych w dobrej literaturze psychologicznej, zaleceń trenera rozwoju osobistego czy wsparcia psychologa.
  • Sprawiaj sobie przyjemność – to jest bardzo ważne! Przynajmniej raz w tygodniu zrób dla sobie cos przyjemnego.
  • Stosuj metodę małych kroków.
  • Odpuszczaj – czasem nie wszystko się uda, Nie na wszystko masz wpływ.
  • Krzycz, płacz i tup. To są czynności fizjologiczne i pomagają usuwać napięcie.
  • Żyj tu i teraz, nie rozpamiętuj przeszłości i nie wybiegaj zbytnio w przyszłość.
  • Jedz zdrowo. Staraj się nie używać środków zmieniających nastrój (alkohol, środki uspokajające, pobudzające, narkotyki).
  • Wzmacniaj pozytywne myślenie.
  • Na bieżąco pozbywaj się gniewu (wybaczaj sobie i innym, rozwiązuj problemy, nie chowaj urazy, rozmawiaj, wyrażaj uczucia).
  • Unikaj przesadnego, wyłącznego zajmowania się sobą.
  • Zmień swój autodialog. Myślenie typu: „zawsze coś popsuję”, „życie nie ma sensu”, prowadzi do tego, że tak się dzieje.
  • Bądź asertywny.
  • Zorganizuj sobie życie tak by dawało ci satysfakcję, znajdź czas na pracę, odpoczynek, kontakt z ludźmi.

Artykuł opracowała: mgr Agnieszka Spadło- psycholog


 

Od jakich zadań należy zaczynać odrabianie pracy domowej? Wybór zależy od uzdolnień i zainteresowań dziecka oraz od jego właściwości psychicznych.

  • Dzieci pracujące szybko i energicznie, ale łatwo męczące się – od zadań najtrudniejszych dla nich, na koniec powinny pozostawić łatwe.
  • Dziecko, które ma trudności z zabraniem się do pracy powinno rozpoczynać od zadań łatwych, aby się nie zniechęcało.
  • Dziecko mające lepszą pamięć wzrokową powinno uczyć się z podręcznika lub notatek, pomocne dla niego będą podkreślenia, linie faliste, kolorowe itp.
  • Dziecko o przewadze pamięci słuchowej zapamiętuje przede wszystkim elementy słuchowe, dużo więc korzysta z informacji i objaśnień nauczyciela. W domu powinno uczyć się głośno albo słuchać tekstu czytanego przez inną osobę. Dobrze jak mówi do innej osoby, uczy kolegę itp.
  • Kinestetykom najłatwiej uczyć się, gdy same ilustrują materiał, wypisują rzeczy ważne, wycinają, rysują. Kinestetyk nie skupi się, gdy nie będzie ‚w ruchu. Wtedy jego mózg skupiony jest tylko na powstrzymywaniu gromadzącej się energii. Ruszanie ołówkiem, nogą pozwoli mu wyładować energię.

Co najbardziej przeszkadza w nauce:

  • hałas, zamieszanie (włączony telewizor i magnetofon, telefon, hałas uliczny, rozmowy);
  • nagłe wydarzenia o burzliwym przebiegu: awantury, kłótnie, wielka radość, strach;
  • zmęczenie, oczekiwanie na coś;
  • podobieństwo treści, które mają być przyswojone (warto unikać uczenia się kolejno podobnych rzeczy);
  • zakłócenia w zapamiętywaniu: jeśli tuż przed klasówką dziecko uczy się rzeczy nowych, może zapomnieć te, które dobrze umiało; najlepiej więc uczyć się nowych rzeczy z pewnym wyprzedzeniem przed spodziewaną klasówką czy egzaminem.

Przygotowała – Agnieszka Spadło- psycholog


§

Znieważenie nauczyciela jest przestępstwem

Dyrektor, który dowie się o tym, że w czasie trwania zajęć doszło do znieważenia nauczyciela przez ucznia, ma obowiązek powiadomić o tym organ prowadzący. Zarówno dyrektor szkoły jak i organ prowadzący mają obowiązek wystąpić z urzędu, w obronie nauczyciela.

Znieważenie nauczyciela jest przestępstwem i powinno zostać zgłoszone policji. Za znieważanie, nauczycielowi przysługuje prawo do ochrony przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

Uczeń, który znieważy nauczyciela, podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Wobec nieletnich stosuje się środki wychowawcze i środek poprawczy. Katalog środków (11 rodzajów) określa art. 6 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich.